Strona główna
| poniedziałek, 08 sierpnia 2022| Imieniny obchodzą: Iza, Cyprian, Dominik|
 
 

Lokalna Organizacja Turystyczna ROZTOCZE

Turystyka
Informacja turystyczna
Noclegi
Noclegi -rezerwacje (cały świat)
Agroturystyka
Gastronomia
Szlaki rowerowe
Szlaki piesze
Spływy kajakowe
Stadniny koni
Ścieżki Edukacyjne
Rozkłady Kolej, PKS, BUS
Biura turystyczne
Organizacje
Grupa PGR
Menu witryny
Strona główna
O serwisie
O regionie
Wydawnictwa
Przewodnik
Roztoczańskie tematy
Atrakcje
Etnografia
Ekologia
Galeria zdjęć
Szukaj
Kontakt
Linki
Księga Gości
Mapa serwisu
Z poradnika grafomana
Mapy miejscowości
Zamość
Szczebrzeszyn
Zwierzyniec
Krasnobród
Susiec
Tomaszów Lubelski
Kultura
Zamość i Roztocze

Prezentacja
Advertisement
Lubaczów Drukuj
herb_lubaczow.gif

Miasto położone w widiach rzek Sototwy i Wiszni (z ich połączenia na ptd. od miasta powstaje Lubaczówka). Jego nazwa wywodzona jest od imienia Lubacz. Już w Xl w. był tu gród, który wchodził w sktad powstałego wtedy ruskiego księstwa przemyskiego. Lubaczów w owym czasie był centrum tzw. wotości czyli okręgu grodowego, obejmującego ok. 1500 km kwadratowych. Zasięg strefy zasiedlonej wokół grodu lubaczowskiego byt niewielki i nie przekraczał 10 km. Najstarsza zachowana wzmianka o Lubaczowie pochodzi z 1214 r. i informuje nas, że na mocy umowy pomiędzy księciem krakowskim Leszkiem Białym, a królem węgierskim Andrzejem, gród ten otrzymał wojewoda sandomierski i krakowski Pakoslaw Lasocic z rodu Awdańców. W owym czasie na tronie księstwa halickiego, obejmującego swym zasięgiem również Lubaczów, zasiadł na kilka lat książę węgierski Koloman, ożeniony z córką Leszka Białego, Salomeą. W połowie XIV w. Lubaczów wraz z księstwem bełskim na kilka lat zostaje włączony w granice Korony przez Kazimierza Wielkiego. Z jego inicjatywy powstaje tu drewniany zamek, wzniesiony w miejscu grodu. W 1376 r., gdy Ruś Czerwona zarządzana była przez Władysława Opolczyka, zezwolił on Mikołajowi Ziburowi z Lublina lokować miasto Lubaczów, wydzielając na ten cel 80 łanów. W rok później wotość lubaczowska została nadana litewskiemu księciu Jurijowi Narymuntowiczowi, by w 1388 r. wejść w skład ziemi bełskiej, stanowiącej część ruskich posiadłości księcia mazowieckiego Siemowita IV. W tym samym roku nadał on uposażenie istniejącemu już wtedy kościołowi pw. Sw. Trójcy, Najświętszej Marii Panny i św. Stanisława. W 1462 r. Lubaczów staje się powiatowym miastem królewskim, a w 1531 r. zostaje stolicą starostwa grodowego. W 1648 r. miasto tupią Kozacy, w 1656 r. Szwedzi, a w 1672 r. Tatarzy, mimo że w tym czasie byto już opasane obronnym watem i parkanem z czterema drewnianymi bramami. W tym samym wieku odnotowuje się w Lubaczowie istnienie wielu zakładów: huty szklą, huty żelaza, browaru, garbarni, gorzelni, folusza i dwóch młynów. Kwitło zlotnictwo, ludwisarstwo i wyrób broni białej, a lubaczowskie wyroby bednarskie znane były w całym kraju. W 1772 r. Lubaczów trafia do zaboru austriackiego. W wyniku przecięcia nowymi granicami dawnych szlaków handlowych miasto podupadło i dopiero wybudowanie w 1884 r. linii kolejowej przyniosło ożywienie gospodarcze. W czasie I wojny światowej miasto zostało niemal całkowicie zniszczone. W listopadzie 1918 r. zostaje opanowane przez Ukraińców - walki ciągnęły się przez kilka miesięcy. Po wybuchu II wojny światowej, od końca września 1939 r. Lubaczów znalazł się w granicach ZSRR i pozostał w nich do czerwca 1941 r. Lata powojenne to okres zmagań z UPA, dlatego też w mieście stacjonował polski garnizon zwalczający oddziały ukraińskich nacjonalistów działające w okolicy.

W 1945 r. do Lubaczowa przeniesiono siedzibę arcybiskupstwa lwowskiego, która pozostała tu do 1991 r. Stało się tak dlatego, ponieważ władze ZSRR nie zezwalały na rezydowanie łacińskiego biskupa na swoim terenie, a okolice Lubaczowa były jedynym skrawkiem archidiecezji lwowskiej po polskie stronie. Obecnie Lubaczów znajduje się w diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Miasto znane jest z odbywającego się tu festiwalu piosenki religijnej.


Zabytki:
1. Kościół parafialny św. Stanisława, neogotycki, wzniesiony w latach 1898-1899, rozbudowany w okresie 1981-1987. W nim znajduje się cudowny obraz Matki Bożej Łaskawej z 1598 r., przeniesiony ze Lwowa. Obraz namalował lwowski mieszczanin Józef Szolc-Wolfowicz, sprawujący urząd geometry miejskiego, a malarstwem zajmujący się dorywczo. Stworzył go by dać wyraz swojej wierze w życie wieczne i wstawiennictwo Matki Bożej, a zarazem by okazać swój ból po stracie kilkuletniej wnuczki Katarzyny Domagaliczówny. Obraz przechowywany w kaplicy cmentarnej szybko uzyskał miano cudownego, l IV 1656 r. król Jan Kazimierz, po zwycięstwie pod Beresteczkiem, przeniósł go osobiście do katedry lwowskiej i umieścił w głównym ołtarzu. Tam też złożył śluby, ogłaszając Maryję Królową Polski. Później obraz powrócił do kaplicy cmentarnej, jednak w 1765 r. został ponownie umieszczony w katedrze. 12 V 1776 r. został ukoronowany przez arcybiskupa Wacława Hieronima Sierakowskiego. Po zakończeniu II wojny światowej przeniesiono go do Krakowa, a w 1974 umieszczono w Lubaczowie. 19 VI 1983 r. obraz Matki Bożej Łaskawej został ukoronowany na Jasnej Górze przez papieża Jana Pawła II.

Kościół od 1945 do 1991 r. pełnił funkcję prokatedry. W tym czasie bowiem Lubaczów był siedzibą arcybiskupa lwowskiego. W świątyni zwraca uwagę epitafium ks. Eugeniusza Baziaka, arcybiskupa lwowskiego, który przybył tu po opuszczeniu Lwowa w 1945 r. Interesujące są także obrazy: patrona świątyni św. Stanisława Biskupa Męczennika oraz św. Anny Samotrzeciej (prawdopodobnie z 1769 r.), umieszczony w prawej nawie, w ołtarzu bocznym.

2. Cerkiew greckokatolicka pw. św. Mikołaja, murowana, wzniesiona w 1883 r. Piękny, siedemnastowieczny ikonostas, pochodzący z tej cerkwi, można oglądać w greckokatolickiej katedrze w Przemyślu.

3. Pozostałości zamku usytuowane ok. 500 m od kościoła parafialnego, na płd.-wsch. od niego, nad rzeczką Wisznią. Ulokowano go na sztucznie usypanym wzgórzu wśród nadrzecznych bagien, w miejscu wczesnośredniowiecznego grodu. W XVII w. byt wielokrotnie niszczony i palony przez

Tatarów
Opis z 1765 r. podaje, że zamek „na okopie stojący" był otoczony drewnianymi umocnieniami, wewnątrz których stat drewniany dwór z oficynami. W XIX w. na ich miejscu stanęły budynki fabryczne. Dziś jedynym zachowanym budynkiem z kompleksu zamkowego jest murowany, piętrowy spichlerz z XVI1-XV1II w. mieszczący bardzo interesujące Muzeum Regionalne. Stoi on przy ul. Sobieskiego. Po jej drugiej stronie, w parku, znajduje się wzgórze zamkowe. Był tu także dwór z 2 po). XVIII w., rozebrany w 1949 r. Muzeum jest obecnie, niestety, zagrożone likwidacją - brak pieniędzy.

Na cmentarzu przy ul. Kościuszki mogiła żołnierzy WP poległych w 1939 r. i podczas walk z UPA. W pobliżu kirkut.

Komunikacja
Stacja PKP Lubaczów leży na linii Bełżec - Przeworsk, jednak kursowanie pociągów może zostać zawieszone (por. uwagi o roztoczańskich szlakach kolejowych zamieszczone w dodatku turystycznym). Do Lubaczowa można także dojechać autobusem, funkcjonują połączenia z Zamościem, Lublinem i Warszawą.

=================================

Autor: Artur Pawłowski

ROZTOCZE
Puszcza solska, lasy janowskie i wyżyna wołyńska (czesc polska)
PRZEWODNIK turystyczny

Wydanie II
Warszawa 2000

Linki:


Nadleśnictwo Lubaczów
« wstecz   dalej »

Biuro Turystyczne QUAND - wycieczki na Ukrainę, po Roztoczu

roztocze sklep księgarnia mapy przewodniki ukraina lwów

Pogoda na Roztoczu
Informacja Tur.

Współpraca

Roztocze na FB
Media


Księgarnia
Reklamy
Kliknij tu...
Kliknij tu...
Licznik odwiedzin
Odwiedziło nas: 12268288 odwiedzających
 
Góra Góra