Gdzieś na Roztoczu - jest takie miejsce -"Leśmiana Łąką" zwane To tutaj w dniach 28 kwiecień - 12 maj 2007 r. odbył się plener rzeźbiarski. W przedsięwzięciu wzięło udział 8 studentów Wydziału Artystycznego Instytutu Sztuk Pięknych UMCS w Lublinie pod opieką Sławomira Mieleszko i mgr Piotra Zieleniaka oraz udziale merytorycznym mgr Pawła Bernika. W oparciu o poezję Bolesława Leśmiana - natchnieni metafizyką miejsca uczestnicy zmagali zię z kłodami topolowych pni drzew. W wyniku zamysłów artystycznych i sprawnej pracy powstały trzy instalacje: "Przechodzień" i "Garbus" do wierszy o tych samych tytułach i "Wróżbiarz" z interpretacji wiersza "Dla legendy". Uczestnikami pleneru byli: Andrzej Mosio, Alicja Adamczyk, Monika Bukała, Grzegorz Czarnota, Miłosz Flis, Adam Grudzień, Karol Pomykała oraz Przemysław Kudlicki.
Sponsorem przedsięwzięcia było BiuroTurystyczne "Quand".
| Metafizyka | | | Kraina, gdzie żyć łatwiej i konać mniej trudno -
Gdzie wieczność już nie tajnie wystawa na straży
Trosk doczesnych - gdzie bardziej jest bosko niż ludno -
I gdzie każdy za wszystkich nie cierpi - lecz marzy! | |  | | | | | Są tu sady bez wyjścia i groble, nad szybą
Owej rzeki wyśnione, co kiedyś wytryśnie -
I niejeden tu pałac w zagąszczu Ci błyśnie,
Godny tego, by nie był niczyją siedzibą! | |  | | | | | Są tu w lasach mrowiska, wzniesione nad drogą,
Gdzie wre praca snów rojnych - odwieczna i bratnia -
I jest tu owa cisza błekitna, ostatnia
Z tych, co jeszcze na uśmiech zdobywać się mogą. | |  | | | | | Tylko czasem na polu jakiś krzyż skrzydlaty
Wiatraka, mielącego mgły marzeń i ciernie,
Brakiem boga na sobie zlękniony niezmiernie -
Szaleje i skrzydłami uderza w zaświaty! | |  | | | | | Bywalec tych uroczysk, powabnych swym tronem,
Umie błysków najmniejszą wyśledzić nieznaczność,
I w szczelinie pomiędzy istnieniem a zgonem
Dojrzeć gwiazdę niezgorszą lub niezłą opatrzność... | |  | | | | | Lecz się nigdy nie strwoży, zrozumie zbłąkany,
Bezkrólewiem w niebiosach lub własnego cienia
Zgubą w jarach - lub zbytnią łatwością zamiany
Jednych cudów na drugie... Niech cud też się zmienia! | |  | | | | | Jego tylko tu nęci nie zwiedzona grota
Lub kwiat jeszcze nie znany, lub muszla co rzadsza -
I na wszelki przypadek wtórego żywota
Duszę swoją w te dziwy chętnie zaopatrza... | |  | | | | | On tu przyszedł sam przez się, by własne szaleństwo
Karmić strawą najlepszą na ziemi i niebie -
I nad brzegiem przepaści wytańczyć dla siebie
Jeden lęk drogocenny lub niebezpieczeństwo!... | |  |
| Przechodzień | | | Zgony liliowe w pustce nad drogą,
I nic - i bezbrzeż trwa!
Do traw bezbrzeży i do nikogo
Wołałem: "Zbaw mnie, zbaw!" | |  | | | | | A szedł przechodzień... Nie wiem, dlaczego
Dłonią mi podał znak.
Może pomyślał, że to do niego,
Do niego wołam tak! | |  | | | | | A była cisza, jakby świat minął, -
Trwał jeszcze słońca brzeg -
A on na ciszę oczami skinął,
Zrozumiał coś i rzekł: | |  | | | | | "Nie mam ni chleba, ni sił, ni domu!
Jak ty - bez jutra łkam.
To - ja, nie znany z klęski nikomu!
To - ja! Ten sam, ten sam! | |  | | | | | Śmierć moja w jarach namiot rozpina,
Zagrodę - spalił wróg.
Gdy przedostatnia bije godzina,
Sny niszczy Bóg, sam Bóg! | |  | | | | | Lecz ufam jeszcze jednemu snowi,
Że się wypełni wczas!
Cokolwiek zorza w tym śnie zróżowi,
Podzielę między nas!" | |  | | | | | I przysiągł wierność mojej żałobie
Na wszystkie życia dnie!
I dłonie, dłonie podał mi obie,
I zbawił, zbawił mnie! | |  |
| Dla legendy | | | Często wróżbiarz, co własnej nie wywróżył doli,
Nagłym skokiem na trwogę i bladością czoła
Skupia widzów, krwi żądnych, i szerzy dokoła
Postrach, nie pozbawiony grozy i swawoli! | |  | | | | | Cały w znakach piorunnych i piętnach zagłady
Przed oczyma ciekawych obnaża sam siebie -
I nagi aż do nieba, bezwstydny i blady
Czuje się bohaterem, jak trup na pogrzebie! | |  | | | | | Aktor, godny za widza mieć boga w niebiosach,
Choć sam wpada w wytrawne swoich guseł szpony -
Marząc skrycie o rajskich zaciszach i rosach,
Z uśmiechem wyczekuje ostatniej zasłony!... | |  | | | | | Bo wie, że gdy na śmierci niebotycznych szczudłach
Przeskoczy ziemskich źródeł zwierciadła i kwiaty,
Pozostawi legendę, odbitą w tych źródłach,
O straszliwym rycerzu, co niegdyś, przed laty... | |  | | | | | Tak! - dla niej, dla niepewnej, dla swojej dalekiej,
Że go może przygarnie - wiernego przybłędę -
Nie szczędzi niecnych trudów i dziwnej opieki,
I krew mężnie przelewa - za baśń, za legendę! | |  | | | | | Bo ta siostra wieczności, kwiaciarka wspomnienia,
Gdy go w gmachu zaklętym na śmierć ukołysze,
Obdarzając istnieniem z dala od istnienia,
Da mu w jednym napoju - i tryumf i ciszę. | |  | | | | | A zdzierając zeń ziemską powłokę obłudy
I zdobiąc pierś rycerskim złotem i żelazem,
Na ów cud go pasuje, ażeby zarazem
I był sobą i nie był!... O, cudzie nad cudy! | |  | | | | | I kiedyś czyjeś usta, zbudzone ku wiośnie,
Szepną o nim na pamięć choćby jedno słowo
Lub przyśgiew nieodparty, lub gwiezdną przenośnię
Która duszę z wszechświatem spokrewnią na nowo!.. | | |
„GARBUS” Mrze garbus dosyć korzystnie: W pogodę i babie lato. Garbaty żywot miał istnie, I śmierć ma istnie garbatą. Mrze w drodze, w mgieł upowiciu, Jakby baśń trudną rozstrzygał, A nic nie robił w tym życiu, Jeno garb dźwigał i dźwigał.
Tym garbem żebrał i tańczył, Tym garbem dumał i roił, Do snu na plecach go niańczył, Krwią własną karmił i poił.
A teraz śmierć sobie skarbi, W jej mrok wydłużył już szyję, Jeno garb jeszcze się garbi, Pokątnie żyje i tyje.
Przeżył swojego wielbłąda O równą swej tuszy chwilę, Nieboszczyk ciemność ogląda, A on - te w słońcu motyle.
I do zmarłego dźwigacza Powiada, grożąc swą kłodą: "Co ten twój upór oznacza, Żeś w poprzek legł mi przegrodą?
Czyś w mgle potracił kolana? Czyś snem pomiażdżył swe nogi? Po coś mię brał na barana, By zgubić drogę w pół drogi? 
Czemuś łbem utkwił na cieniu? Z trudem w twych barach się mieszczę! Ciekawym, wieczysty leniu, Dokąd poniesiesz mnie jeszcze?"
„Garbus” – wg projektu Andrzeja Mosio. Wykonanie Andrzej Mosio i Paweł Bernik
Rzeźba powstała na plenerze rzeźbiarskim poświęconym twórczości Bolesława Leśmiana, który miał miejsce w samym sercu Roztocza na przepięknej polanie śródleśnej nazwanej dla uczczenia obchodów Roku Leśmianowskiego „Łąką Leśmiana”. W słoneczne oraz deszczowe dni, ze spoconym czołem grupa ośmiu studentów, UMCS-u Wydziału Artystycznego Instytutu Sztuk Pięknych z Lublina, zmagała się z topolowymi kłodami obrabiając je siekierką i dłutem. Plener odbył się pod pieczą prof. Sławomira Mieleszko i mgr Piotra Zieleniaka, opiekę merytoryczną sprawował mgr Paweł Bernik. Główne założenia przedsięwzięcia to, trening swoich umiejętności snycerskich i interpretacji poezji, czego wynikiem jest „GARBUS”. W ramach pleneru realizowano trzy projekty inspirowane twórczością Bolesława Leśmiana, jeden z nich właśnie stoi, a właściwie leży przed Tobą, reszta, niestety, została na „Łące Leśmiana”, ponieważ są tak monumentalne że nie sposób je gdziekolwiek przetransportować.
Uczestnicy pleneru.: Andrzej Mosio, Alicja Adamczyk, Monika Bukała, Grzegorz Czarnota, Miłosz Flis, Adam Grudzień, Karol Pomykała oraz Przemysław Kudlicki.
Serdeczne podziękowania dla Biura Turystycznego „Quand” za wszelką pomoc w realizacji przedsięwzięcia. |
