|
Ścieżka po "Siwej Dolinie" |
|
|
Strona 17 z 21
Przystanek V - Łąka śródleśna
Przez wiele lat pokutował w leśnictwie zwyczaj zalesiania wszelkich „nieużytków": śródleśnych łąk, płatów wrzosowisk, niewielkich torfowisk i bagien. Dziś owe miejsca doczekały się wreszcie uznania, a nawet statusu prawnego w postaci tzw. użytków ekologicznych. W miejscu, gdzie las styka się z otwartą przestrzenią, drzewa mają większy dostęp do światła, stąd też zieleń jest tu bujniejsza. Mimo tworzącej się zapory, rośliny łąkowe i leśne przenikają się wzajemnie, a mogą się tu także pojawiać gatunki, których nie spotkamy ani w głębi lasu, ani na łące. Ten wąski pas roślinności na styku dwóch odmiennych środowisk to ekoton, coraz wyżej ceniony wśród współczesnych gospodarzy lasu. Człowiek w końcu zrozumiał, że to właśnie dzięki istnieniu mozaiki środowiska można zwiększyć różnorodność biologiczną, polepszyć warunki bytowania zwierząt leśnych i podnieść walory estetyczne rozległych obszarów leśnych.
Przecinamy w poprzek dolinę i ponownie wchodzimy do lasu. Ścieżka pnie się ostro w górę. Po przejściu około 200 m skręcamy w prawo kierując się znakami na drzewach. Kolejny przystanek mamy po prawej strome. Jest to średniowiekowy bór sosnowy porastający żyzne siedlisko lasu wyżynnego. Pod okapem sosny znajdziemy jeżynę, malinę, kruszynę, a nawet tarninę.
|
